اختصاصی

  • شیر طلای افتخاری برای آلمادوار

    پدرو آلمادوار کارگردان بزرگ اسپانیایی جایزه یک عمر دستاورد سینمایی را از جشنوراه ونیز 2019 خواهد گرفت. به گزارش بخش سینمایی آکادمی هنر به نقل از هالیوود ریپورتر، آلبرتو باربارا دبیر جشنواره فیلم ونیز با تمجید از پدرو آلمادوار، وی را بزرگترین کارگردان اسپانیایی از زمان لوئیس بونوئل تاکنون خواند و اعلام کرد این کارگردان...

کودک-زن- آموزش

پریسا صنیعی

 

به‌راستی بازگوییِ کلیشۀ دوگانه، زیبایی-آرمان یا زیبایی‌شناسی-معناگرایی، برای احوال امروز کافی نیست. همین اشاره بس که زیبایی در شکل عام، خود معنایی است که بشر-و در واقع گروه‌هایِ مسلط در هر جامعه- به هرآنچه بخواهند می‌بخشند. پس، از این دوگانه که بگذریم، از دید من، ما در حال حاضر در زمانۀ فاجعه زندگی می‌کنیم. چه در گذشته میزانِ فاجعه بیشتر بوده باشد و چه کمتر، امروزه در بمبارانِ اطلاعاتِ رسانه‌ای، تصویر تاریکتری از جهان خود داریم و بانگ بلندِ اخبارِ فاجعه، گوش‌هایمان را می‌خراشد. این فضا، هم می‌تواند به افسردگی و دلمردگی و عواطف نُوستالژیکِ غلوشده دربارۀ گذشته‌های موهوم و واقعیتِ شرم‌آور امروز دامن بزند و هم می‌تواند در ما حس همبستگی و ضرورتِ بهبود باورها و کردارهایمان را زنده کند.


در این فضای فاجعه است که، به باورِ من، قلم را، چه واژه‌پرداز باشد و چه تصویرپرداز، باید در جهتِ بهبود بر پیکرۀ دفترها و بوم‌ها نشاند. باید واژه و ایماژ را برای آفرینشِ جهانی تحمل‌پذیرتر یا دست‌کم جلوگیری از فاجعه‌بارتر شدنِ آن در خدمت گرفت و نشان داد که ریشه‌های «واقعی» تاریکی‌های جهان ما در کدام باور و کردار روزمره‌ای نهفته است که اگر اصلاح شود، هیچ عاملِ بیرونی‌ای به آسانی نخواهد توانست دوباره بذر آن را بکارد.


چه‌بسا در بحبوحۀ خبرهای فاجعه، گوش‌ها و چشم‌هایمان حساسیت خود را از دست داده و بی‌حس شده باشند؛ چه شکنجۀ کودکی باشد و چه مرگ یک-یا هزاران- انسان، که یک یا هزارش، به چشمِ انسان‌دوست هر دو دردآورند. از سونامی گوناگون درون و برون مرزها، کدامیک را می‌توان برگزید و به هیئت واژه و تصویر، با مدد از تخیل و فن، ریشۀ بدی‌ها و پلیدی‌هایش را آشکار کرد؟ من بر یک سه‌گانۀ مظلوم انگشت نهاده‌ام: کودک-زن-آموزش. بی‌گمان، در آفرینش‌های هنری، جنسیت آفرینندۀ اثر و چالش‌های هر روزی و جاری در زندگی او و دیگران در انتخاب موضوع و نوع بیان آن بی‌تأثیر نیست، بر همین اساس تجربۀ‌زیستۀ خویش را الهام‌بخش یافتم.


مجموعه آثار پیش‌رو با استفاده از نمادها و نشانه‌های دیرآشنا در یک بازه زمانی کوتاه از زمستان 97 شکل گرفته و در آینده آثار دیگری به آن اضافه خواهد شد. زبان تصویریِ آثار در قالب طرح‌های خطی و ساده و مفهومی و گاه کاریکاتور، این امکان را برای من فراهم می‌کند تا صریح و بی‌پرده‌تر از نقاشی‌ها و طراحی‌های پیشینم با مخاطب سخن بگویم. در پرداختن به سه‌گانۀ کودک-زن-آموزش در بند هیچ اندیشه، سبک و ایسمِ خاصی نیستم، از دید من، سنت و مدرنیته هریک به شیوه‌های خویش، کودک و زن را تحت انقیاد قرار داده و آموزش  را ابزار این انقیاد می‌کنند. همچنین باور دارم که مطالباتِ این حوزه، منحط و نازل و سطحی‌اند و گاه به‌طرز مضحکی، ردِّ یک انقیاد قدیمی و مندرس و تمنای یک انقیاد دیگرِ خوش‌رنگ‌ولعاب هستند. بی‌شک مفهوم و موضوع آثار نسبت به تکنیک و متریال در اولویت بوده و پیام تصاویر خود را مقید به زیبایی و آرایش و پیرایش نمی‌داند. تلخی و حقیقت در بسیاری موارد به هم گره ‌خورده و موضوعات پیش رو کامِ شیرین نمی‌پرورد.

 

 

درباره نویسنده :
نام نویسنده: تحریریه آکادمی هنر

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

مطالب مرتبط

تحلیل ادبی

بانک اطلاعات هنری